كاربردهاي نظامي فناوري نانو از منظر حقوق بين الملل بشردوستانه

نانوفناوري نظامي، يكي از انواع حضور فناوري هاي نو در فضاي مخاصمات مسلحانه تلقي مي شود. اگرچه فلسفه اوليه توسعه نانوفناوري در صنايع نظامي براي استفاده در نبردهاي شهري تنظيم شده بود، با تاثير فزاينده آن بر تمامي جنبه هاي علوم و صنايع نظامي، اينك در تمامي انواع مخاصمات مسلحانه به كار مي رود. بدون شك، اين توسعه كاربرد نانوفناوري نظامي در ساليان گذشته، موجب تلفات عمده غيرنظاميان و اهداف غير نظامي شده است به گونه اي كه رعايت قواعد بين المللي بشردوستانه را اجتناب ناپذير مي كند. بااين حال، چالش ها و خلاهاي عمده اي مطرح است مانند اينكه چگونه مي توان اصول مسلم حقوق بين الملل بشردوستانه را با استفاده از نانوفناوري نظامي در صحنه مخاصماتي تطبيق داد؟ يا اينكه آيا هم اكنون قواعدي در حقوق بين الملل، براي محدود كردن كاربرد نانوفناوري نظامي وجود دارد؟ نتيجه تحقيق حاضر بدين صورت است كه اگرچه اينك معاهده خاص بين المللي در زمينه كاربرد نانوفناوري نظامي در عرصه مخاصماتي وجود ندارد، از يك سو مي توان با توسعه اصول حقوق بين الملل بشردوستانه، چون اصل عدم تفكيك ميان رزمندگان و غيررزمندگان و اصول منع آسيب غيرضروري و منع آسيب به محيط زيست و از سوي ديگر، با اتكا به محدود سازي ارادي، كنترل پيشگيرانه و حقوق نرم به تنظيم كاربرد نانوفناوري نظامي در فضاي مخاصماتي و به تبع آن، احترام بيشتر دولت ها به اصول حقوق بين الملل بشردوستانه در فضاي مخاصماتي پرداخت.