نقد پژوهش هاي آيروني شناسي فارسي: (ناهمخواني نمونه هاي فارسي با مفهوم اصلي آيروني در بلاغت غربي)

زبان مجازي به وسيله حذف ارجاع، استعاره، كنايه، رمز و غيره همواره مرجع سخن و مدلول خود را پنهان و نفي مي كند؛ در نتيجه عناصر متن با يكديگر تنش پيدا مي كنند. يكي از ابزارهاي كارآمد براي گريز از شفاف گويي آيروني است. اين صنعت همواره يكي از شيوه-هاي برخورد انسان با جهان بوده است و بالطبع در بيان نيز ويژگي هاي خاصي را پديد مي آورد. هدف از نوشتن اين مقاله نقد و تحليل 9 مقاله موجود به زبان فارسي (بر حسب جست وجوي نگارنده) در زمينه آيروني به منظور رفع هرچه بيشتر ابهام معنايي اين اصطلاح است. روش اين تحقيق توصيفي_تحليلي و ابزارگردآوري اطلاعات برگه نويسي و حوزه مطالعات كتابخانه اي است. طبق يافته هاي اين تحقيق آيروني شگردي است كه نويسنده با پنهان كاري و بي طرف نشان دادن خود، كلام يا موقعيتي داراي دو مفهوم معتبر و دوگانه خلق مي كند كه مفهومي غير از ظاهر و نمود آن و معمولاً خلافش موردنظر است، به نوعي كه دريافت خواننده با توجه به بافت كلام يا موقعيت و اغلب با غافلگيري و ريشخند همراه است. مقاله هاي مورد بررسي گذشته از ارزش و جايگاهي كه در شناساندن آيروني دارند، به علت غربي بودن اين اصطلاح، و تعدد و ابهام معنايي آن از نقايص و خطاهاي علمي نيز بركنار نيستند. نگارندگان اين مقاله ها اغلب تعريفي نهايي از آيروني با توجه به نظر منتقدين غربي و داخلي ارائه نكرده و به نقل قول ها بسنده نموده اند. نكته ديگر اينكه ضعف اساسي اين مقاله ها بيشتر در ذكر نمونه هاي آيروني در ادب فارسي است و پژوهشگران گاه در اين زمينه دچار اشتباه شده اند.