الزامات آموزش دانش سياست در ايرانِ عصر اطلاعات (تكنولوژي زيربناي شكلي و محتوايي آموزش علم سياست)

اين مقاله با تمركز بر آموزش سياست در ايران قصد دارد تكوين شيوه هاي آموزشي و تكامل آنها در تاريخ سنتي، مدرن و پسامدرن را مورد واكاوي قرار دهد. دوره سنتي آموزش دانش سياسي در ايران وجهي اندرزي و كيفي داشت كه با روش هاي قياسي و كلي مي توان رگه هاي عميق آن را در انديشه هاي سعدي و خواجه نظام الملك پيدا كرد. دوره ديگر آموزش دانش سياست در ايران با انقلاب مشروطه وجهي بوروكراتيك و نهادينه پيدا مي كند كه از مدرسه علوم سياسي تا دانشكده حقوق و علوم سياسي قابل پيگيري است و مباني انديشه اي آن را در انديشه هاي پيشگامان مشروطه مي توان پيدا كرد. دوره آخر بعد از سال 1990 و مربوط به آموزش پسامدرنيستي دانش سياست در ايران مي باشد كه سازه هاي جديد در قالب فضاي مجازي و شيوه هاي الكترونيكي آموزش علم سياست به عرصه آمده است. اين مقاله تحول آموزش دانش سياست در ايران را در سه دوره مورد واكاوي و ارزيابي قرار مي دهد، اما تاكيد نهايي نوشتار بر دوره معاصر و الزامات آموزش سياست در عصر اطلاعات است. اين مقاله، تكنولوژي را مبناي تغيير شكل و محتواي آموزش علم سياست قلمداد مي كند و قصد دارد مشكلات و راه حل هاي آموزش علم سياست در عصر اطلاعات را مورد واكاوي قرار دهد.