بحران تصميم گيري در بحران اتمي كره شمالي( بحران اتمي كره شمالي به مثابه يك بازي)

هدف مقاله حاضر بررسي استراتژيهايي و تصميمات متخذه توسط كشورهاي ايالات متحده امريكا و كره شمالي و نتايج (برآيندهاي) آن طي بحران اتمي كره شمالي مي باشد. در اين مسير پژوهش از تئوري حركت جان برامز بهره گرفته است. از سال 1993 كه موضوع فعاليتهاي اتمي كره شمالي به عنوان يك بحران مورد توجه جامعه جهاني قرار گرفت استراتژيها و ضد استراتژيهايي ازسوي آمريكا و كره شمالي اتخاذ گرديد كه در نهايت منجر به توليد سلاح اتمي توسط كره شمالي و آژمايش آن در سالهاي 2006 و 2009 شد و متعاقباً ايالات متحده نيز اقدام به قطع كمكهاي اقتصادي به كره شمالي و برقراري تحريمهاي گسترده در چارچوب شوراي امنيت عليه ان كشور نمود. از نظر پژوهش هر تصميمي (حركتي) كه يكي از طرفين بازي اتخاذ مي كرد با هدف بيشينه سازي منافع و كمينه سازي تهديدات بوده است. است.به همين دليل استراتژيهاي آنها در قوالب مصالحه يا موضع سخت در نوسان بود. پژوهش دريافته است كه در ابتدا هدف اصلي كره شمالي از توليد سلاح اتمي نه بازدارندگي، بلكه كسب امتياز (تضمينهاي امنيتي، سوخت و غذا) بوده است، اما با توجه به آنچه كارشكني آمريكا خوانده مي شد بدين سو كشيده شده است.