رابطه تعارض والد – نوجوان، تاب آوري با مشكلات روان شناختي نوجوانان مقطع دوم و سوم راهنمايي در مناطق چهارگانه آموزش و پرورش شهر شيراز

اين پژوهش با هدف بررسي رابطه بين تعارض والد– نوجوان، تاب آوري با مشكلات روان شناختي نوجوانان مقطع دوم و سوم راهنمايي مناطق چهار گانه شهر شيراز انجام شد و مطالعه توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري كليه دانش آموزان دختر و پسر مقطع راهنمايي مناطق چهارگانه آموزش و پرورش شهر شيراز را شامل مي شد كه در سال تحصيلي92-91 و در پايه هاي دوم و سوم راهنمايي مشغول به تحصيل بودند. به همين منظور 400 نفراز دانش آموزان (190 دختر – 210 پسر) سال دوم و سوم راهنمايي به روش نمونه گيري خوشه اي مرحله اي از نواحي چهارگانه آموزش و پرورش شيراز به عنوان نمونه انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه افسردگي، اضطراب و استرس DASS لاويبوند و لاويبوند 1995، پرسشنامه تاكتيك هاي تعارض موري اشتراس1990، فرم تعارض با والدين و پرسشنامه تاب آوري كانر و ديويد سون2003استفاده شد. داده ها نيز با روش آماري همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه(گام به گام) تحليل شدند. يافته ها نشان داد كه بين تعارض والد- نوجوان و مشكلات روان شناختي رابطه معناداري وجود دارد. همچنين بين مولفه هاي تعارض والد-نوجوان و مولفه هاي مشكلات روان شناختي رابطه معناداري وجود دارد. براساس نتايج تحليل رگرسيون گام به گام مولفه هاي تعارض والد- نوجوان مي تواند مشكلات روان شناختي را پيش بيني كند و استدلال مي تواند تاب آوري را پيش بيني كند. بنابراين، هر چه تعارض والد– نوجوان بيش تر شود، مشكلات روان شناختي نوجوانان بيش تر مي شود و تاب آوري بالاتر مشكلات روان شناختي كم تري را به دنبال دارد.