بررسي ويژگي هاي روان سنجي شاخص آرزو

پژوهش حاضر با هدف بررسي ويژگي هاي روان سنجي شاخص آرزو در ميان نمونه اي از دانشجويان ايراني انجام شد. روش اين پژوهش توصيفي-پيمايشي از نوع ابزارسازي بود. 502 نفر از دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه پيام نور شهرستان لنگرود به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و شاخص آرزو (AI؛ كيسر و رايان، 1996)، مقياس خودشناسي انسجامي (ISK؛ قرباني، واتسن و هارگيس، 2008)، مقياس شفقت خود-فرم كوتاه (SCS-SF؛ ريس و همكاران، 2011)، مقياس خودشيفتگي مارگوليس-توماس (MTNS؛ مارگوليس و توماس، 1980) و مقياس حرمت خود رزنبرگ (RSES؛ رزنبرگ، 1965) در ميان آن ها اجرا شد. تحليل عامل تاييدي مرتبه دوم نشان داد كه ساختار عاملي نمونه ايراني با ساختار عاملي به دست آمده در نمونه هاي آمريكايي (كيسر و رايان، 1996) برازش دارد. علاوه بر اين، ضرايب همبستگي شاخص آرزو با ساير مقياس ها تاييدي بر روايي همگرا و واگراي شاخص آرزو بود. ضرايب آلفاي كرونباخ نيز همساني دروني مناسب شاخص آرزو را نشان داد. يافته هاي پژوهش مطابق با مطالعات انجام شده در نظريه خودمختاري و نظريه وابستگي هاي ارزش خود بر نوع اهداف و ارزش ها و نه فقط دست-يابي به آن ها تاكيد كرد.