بررسي عوامل مؤثر بر دفع پيوند قرنيه در بيماران قوز قرنيه با بكارگيري مدل‌بندي بيزي خطر وايبول دومتغيره بر اساس تابع مفصل كلايتون

مقدمه: كراتوكنوس يك بيماري دو طرفه قرنيه است، كه يكي از راه‌هاي درمان آن انجام پيوند است. ممكن است پيوند توسط سيستم ايمني فرد گيرنده، دفع گردد كه اين مسأله موجب شكست پيوند خواهد شد. هدف اين مطالعه تحليل بيزي عوامل مؤثر بر دفع پيوند قرنيه دو طرفه بر اساس تابع مفصل است. روش‌ها: يك نمونه از زمان بقاي پيوند دوطرفه كراتوكنوس بررسي شد. از آن‌جايي كه بين زمان‌هاي دفع پيوند قرنيه همبستگي وجود دارد، براي تحليل داده‌هاي زمان دفع پيوند قرنيه دو طرفه از مفصل ارشميدسي كلايتون استفاده شد، به طوري‌كه برآورد پارامترها به روش تحليل بيزي و بر اساس الگوريتم‌هاي مونت‌كارلوي زنجير ماركوفي و به كمك نرم‌افزار WinBUGS انجام گرفت. براي مدل‌بندي تابع خطر، مدل خطر وايبول به‌كار گرفته شد. يافته‌ها: وجود واسكولاريزاسيون قرنيه در زمان دفع پيوند اول و تازگي قرنيه در زمان دفع پيوند دوم تأثير معني‌داري بر زمان دفع پيوند داشتند. هم‌چنين سن در زمان انجام پيوند، تأثير جزيي معني‌دار در هر دو زمان دفع اول و دوم داشت. ميانگين پسين پارامتر همبستگي براي مفصل كلايتون برابر با 0.98 و ضريب همبستگي تاوكندال بين زمان‌هاي دفع پيوند اول و دوم قرنيه 0.3 به دست آمد. نتيجه‌گيري: نتايج حاكي از همبستگي بين زمان‌هاي دفع پيوند اول و دوم است. افزايش سن به‌صورت جزيي خطر دفع پيوند را بالا مي‌برد. نگهداري قرنيه در محلول و هم‌چنين وجود واسكولاريزاسيون قرنيه باعث افزايش خطر دفع پيوند قرنيه مي‌شود..