بررسي رابطه رهبري تحول آفرين و رفتار شهروندي سازماني ، با توجه به نقش مداخله گر توانمندسازي كاركنان

از آنجاكه منابع انساني هر سازمان، باارزش ترين سرمايه آن محسوب مي­شوند و نقش تعيين كننده اي در اثربخشي آن دارند، مديران همواره در تلاش براي بهره گيري بهينه از اين منابع بوده اند. از طرف ديگر، سازمان ها بدون تمايل افراد به همكاري داوطلبانه و خودجوش، قادر به افزايش اثربخشي و بهبود عملكرد خود نيستند. هدف از اين پژوهش، بررسي ارتباط ميان سبك رهبري تحول آفرين و رفتارهاي شهروندي سازماني با توجه به نقش مداخله گر متغير توانمندسازي كاركنان است كه در يك نمونه تصادفي ساده، متشكل از 158 نفر از كاركنان اداري شركت پتروشيمي بندر امام خميني (ره) انجام شده است. داده هاي مربوط به متغيرها از طريق پرسشنامه هايي به دست آمده است كه روايي آنها به­دليل استفاده مكرر در پژوهش هاي معتبر داخلي و خارجي، از سوي متخصصان و استادان مربوط تاييد شده و پايايي آنها نيز به وسيله ضريب آلفاي كرونباخ ثابت شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه بين رهبري تحول آفرين و توانمندسازي ساختاري و روان شناختي كاركنان و نيز رفتار شهروندي سازماني، رابطه مثبت معناداري وجود دارد. همچنين نقش ميانجي متغير توانمندسازي در رابطه بين رهبري تحول آفرين و رفتارهاي شهروندي سازماني، به طور معناداري تاييد شد.