پيامدهاي هم گرايي اينترنت و تلويزيون بر سياست گذاري رسانه اي در ايران

هم گرايي اينترنت و تلويزيون نه تنها شيوه­هاي توليد، پخش و تماشاي برنامه­هاي تلويزيوني، بلكه ساختار صنعت تلويزيون را دگرگون ساخته است. به تبع اين دگرگوني اغلب كشورهاي جهان ناگزير به اتخاذ سياست هاي جديد و تغيير مقررات رسانه­اي شده­اند. در ايران نظام سياسي و ساختار انحصاري تلويزيون ادغام اينترنت و تلويزيون را با موقعيت خاصي روبه رو كرده است. اين مقاله با بهره­گيري از روش كيفي مصاحبه عميق در صدد ارائه چشم­اندازي از اين وضعيت و شناسايي چالش هاي ناشي از هم گرايي براي سياست­هاي رسانه­اي است. در مجموع با 17 نفر از سياست­گذاران و كارشناسان حوزه تلويزيون و رسانه­هاي جديد مصاحبه عميق شده و براي تجزيه و تحليل يافته­ها از فن مقايسه دائمي استفاده شده است. بخشي از نتايج تحقيق نشان مي­دهد علي رغم آشفتگي­هاي فراوان در فرايند سياست گذاري و وجود نهادهاي متعدد و موازي، ايده مركزي «مهندسي فرهنگي» همچنان در حال شكل دهي به سياست­هاي رسانه­اي در فضاي پساهم گرايي است. اولويت اصلي سياست گذاري رسانه­اي گرچه در وهله اول حفظ امنيت ملي و تامين اهداف سياسي است، با اين حال هم گرايي تلويزيون و اينترنت در ايران همگام با روندهاي نئوليبرالبيستي صنعت تلويزيون در جهان متاثر از خصوصي­سازي و تجاري شدن فزاينده است.