بررسي رابطه بين خودكارامدي با مصرف وعده‌هاي غذايي در دختران دانش‌آموز داراي اضافه وزن و مبتلا به چاقي مدارس راهنمايي شهر شاهين‌شهر

مقدمه: شيوع اضافه وزن و ابتلا به چاقي در كودكان و نوجوانان سراسر جهان به ميزان قابل توجه و هشدار دهنده‌اي رسيده است. عدم مصرف منظم وعده‌هاي غذايي يكي از مهم‌ترين علل چاقي در كودكان و نوجوانان مي‌باشد. مطالعات گذشته، يكي از مهم‌ترين فاكتورهاي روان‌شناختي مؤثر در تغيير رفتارهاي تغذيه‌اي نوجوانان را خودكارامدي معرفي كرد. از اين‌رو، هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسي رابطه بين خودكارامدي با مصرف وعده‌هاي غذايي دانش‌آموزان دختر داراي اضافه وزن و مبتلا به چاقي شهر شاهين‌شهر بود. روش‌ها: اين مطالعه مقطعي بر روي 172 نفر دانش‌آموز دختر داراي اضافه وزن و مبتلا به چاقي شهر شاهين‌شهر در سال تحصيلي 93-1392 صورت گرفت. پس از نمونه‌گيري تصادفي ساده و اندازه‌گيري شاخص‌هاي تن‌سنجي، پرسش‌نامه مربوط به خودكارامدي و مصرف وعده‌هاي غذايي توسط دانش‌آموزان تكميل گرديد. يافته‌ها: ميانگين سني و شاخص توده بدني (Body mass index يا BMI) دانش‌آموزان شركت كننده به ترتيب 6/0 ± 4/13 و 6/3 ± 2/28 به دست آمد. BMI با مصرف صبحانه و ميان وعده‌هاي صبح و عصر داراي ارتباط معكوس و معني‌داري بود (001/0 > P). ارتباط مثبت و معني‌داري بين خودكارامدي با مصرف صبحانه و ميان وعده‌هاي صبح و عصر مشاهده شد (001/0 > P). نتيجه‌گيري: خودكارامدي به طور مؤثري مصرف صبحانه دانش‌آموزان مبتلا به چاقي را پيش‌بيني كرد. به نظر مي‌رسد كه جهت درك بهتر رابطه بين سازه‌هاي روان‌شناختي با مصرف صبحانه، مطالعات بيشتري در آينده به خصوص مطالعات مداخله‌اي نياز است.