سنجش احساس امنيت اجتماعي در مناطق شهري(مطالعه موردي: شهر اردبيل)

احساس امنيت به عنوان پديده اي كه تلفيقي از عوامل فردي، رواني و اجتماعي ميباشد تحت تأثير تجربه‌هاي مستقيم و غيرمستقيم افراد از شرايط متفاوت اجتماعي است و براي دستيابي به زندگي سالم و تداوم روابط اجتماعي هر انساني نيازمند آن است. در همين راستا، هدف پژوهش حاضر سنجش احساس امنيت اجتماعي در 6مؤلفه امنيت جاني، امنيت مالي، امنيت ارزشي و فرهنگي، امنيت خانوادگي، امنيت اخلاقي، امنيت شغلي و اقتصادي در مناطق چهارگانه شهر اردبيل ميباشد. روش پژوهش توصيفي-تحليلي و از لحاظ هدف كاربردي است. داده ها و اطلاعات به دو صورت كتابخانه اي و ميداني گردآوري شده است. حجم نمونه بااستفادهاز فرمول كوكران براي هريك از مناطق به صورت مجزا انتخاب شده و روش نمونه گيري تصادفي است. داده ها در نرمافزار SPSS مورد تحليل قرارگرفت و نتايج به دست آمده حاكياز آن است كه تفاوت معناداري بين مناطق شهري و امنيت اجتماعي وجوددارد طوريكه منطقه4 داراي كمترين احساس امنيت اجتماعي و منطقه2 داراي بيشترين احساس امنيت اجتماعي ميباشد. همچنين، بين احساس امنيت اجتماعي، سن، جنس، سطح تحصيلات و شغل رابطه معناداري وجوددارد. به بياني ديگر، حس امنيت در افراد داراي سن 35-55 سال بيشتر از ديگر رده هاي سني است. احساس امنيت در مردان و افراد داراي تحصيلات بالا و افراد با مشاغل دولتي بيشتر است. باتوجه به آزمون رتبه بندي فريدمن منطقه2 داراي رتبه يك و منطقه4 داراي رتبه آخر و مناطق 3 و 1 به ترتيب دوم و سوم شدند.