جنبه‌هاي حقوقي اصول حاكم بر فضاي ماوراي جو

تا سال 1957، بشر سه منطقه را شناخته بود: زمين، دريا و هوا. پس از دسترسي انسان به فضاي ماوراي جو، تبيين نظام حقوقي آن، اجتناب‌ناپذير مي‌نمود. با توجه به بكر بودن حقوقي قلمرو فضاي ماوراي جو، ويژگي‌هاي بديع آن شامل اعمال دو اصل عدم تخصيص و آزادي بهره برداري است. سازمان‌يافتگي آزادي‌هاي فضايي، آن‌ها را در چارچوب اصولي خاص تنظيم و تنسيق مي‌كند. اصول خدشه‌ناپذيري چون آزادي فضاي ماوراي جو، استفاده از فضاي ماوراي جو براي اهداف صلح‌آميز، آزادي كاوش و بهره‌برداري از فضاي ماوراي جو براي تمامي كشورها، ثبت تمامي اشياي فضايي، همكاري بين‌المللي در كاوش و استفاده از فضاي ماوراي جو، بر فعاليت‌هاي فضايي حاكم است. در حال حاضر اصول مذكور، مورد توافق كل جامعه بين‌المللي است و در مصوبات سازمان ملل و معاهدات بين‌المللي فضايي به طور مكرر مورد تصديق قرار گرفته‌اند. اين مقاله سعي دارد تا با تجزيه و تحليل حقوقي اصول حاكم بر فضاي ماوراي جو، به اين پرسش اصلي پاسخ دهد كه آيا اين اصول توانسته‌اند چارچوب حقوقي مشخصي را براي نظام حقوقي فضاي ماوراي جو ترسيم كنند يا خير؟