تاثير آموزش گروهي زوجين بر اساس رويكرد ارتباط درماني بر افزايش صميميت زوجين شاهد و ايثارگر شهر اصفهان

هدف اين پژوهش بررسي و مقايسه تاثير آموزش گروهي زوجين با شيوه ارتباط درماني بر صميميت زوجين شاهد و ايثارگر است. اين پژوهش با روش تحقيق نيمه تجربي و طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل انجام شد. جامعهآماري آن شامل كليه زوجين شاهد و ايثارگر شهر اصفهان با نمونهاي شامل 24 زوج كه از بين مناطق سه گانه بنياد شهيد شهر اصفهان با استفاده از روش نمونهگيري در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفي در گروه آزمايش و گروه كنترل جايگزين شدند. گروه ها به پرسشنامه صميميت زناشويي به عنوان پيش آزمون و پس آزمون پاسخ دادند. گروه آزمايش هشت جلسه آموزش گروهي ارتباط درماني را دريافت نمود. دادههاي تحقيق با استفاده از نرم افزار spss و روش آماري تحليل كوواريانس و مقايسه زوجي ميانگينها تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد آموزش گروهي زوجين به شيوه ارتباط درماني بر صميميت زوجين به طور كلي تاثير معناداري نداشته است (05/0p)، اما آموزش گروهي زوجين به شيوه ارتباط درماني بر ابعاد صميميت فيزيكي و عاطفي موثر بوده است(05/0p). نتايج حاصل از اين پژوهش نشان ميدهد كه آموزش گروهي به شيوه ارتباط -درماني، صميميت فيزيكي و عاطفي را افزايش داده است.