تاثير كوبيدگي خاك مسيرهاي چوبكشي بر متغير ريخت شناسي و تخصيص زي توده خشك نهال بلندمازو Quercus castaneifolia C.A.M در شرايط گلخانه اي

كوبيدگي شديد خاك تاثيرات مهمي بر كاركردهاي اكوسيستمي خاك دارد. مقاومت زياد خاك به نفوذ، ريشه­دواني و نفوذ ريشه ها را كاهش مي­دهد و سبب كاهش جذب آب و مواد غذايي مي شود. در اين تحقيق، اين فرضيه كه افزايش مقاومت به نفوذ سبب تاثير منفي بر متغيرهاي ريخت شناسي نهال، تخصيص زي توده و معماري نهال اثرگذاري بر الگوهاي اندام هوايي و زيرزميني مي شود، آزمون شد. تاثير فشردگي خاك در خاك داراي بافت لوم تا رسي- لومي با شرايط بهينه از نظر آب در يك مقياس پيوسته مقاومت به نفوذ (1/0-0/1 مگاپاسكال) بر تخصيص زي توده و معماري نهال هاي گونه بلندمازو بررسي شد. با افزايش مقاومت به نفوذ، مقادير مربوط به اندام هاي زيرزميني شامل زي توده تر و خشك (ريشه اصلي و جانبي) به­طور معني داري كاهش يافتند. نتايج نشان داد كه افزايش تراكم خاك سبب الگوهاي متفاوت تخصيص رشد در اندام هوايي و زيرزميني (نرخ زي توده ساقه، نرخ زي توده برگ، نرخ زي توده ريشه، نسبت زي توده ريشه به اندام هوايي، طول ساقه خاص، طول ريشه خاص و نسبت زي توده خشك ريشه جانبي به اصلي) و تغييرات معماري در نهال نشده است. مي توان نتيجه گيري كرد كه در خاك هاي با بافت لوم به بافت خاك رس- لومي با شرايط بهينه آب و خاك و مقاومت به نفوذ تا 0/1 مگاپاسكال، افزايش فشردگي خاك سبب تغييرات معني دار در الگوهاي تخصيص رشد در اندام هوايي و زيرزميني نهال بلندمازو نمي شود و به اين ترتيب سبب مي شود كه متغير معماري كمتر از اندازه / رشد، به افزايش تراكم خاك حساس باشد كه از اين رو پيش بيني­كننده قابل اعتمادي براي اندازه / رشد نيست.