اثر پيش تيمار خشكي روي فعاليت آنزيم هاي آنتي اكسيداني و كاهش خسارت تنش خشكي در دو گونه چمن بنت گراس خزنده Agrostis stolonifera cv. Palustris) و فستوكاي پا بلند (Festuca arundinacea cv. Greystone)

پيش تيمار خشكي، يعني آبياري با تكرار كم و با فواصل طولاني، كه به منظور گسترش سيستم ريشه اي و كاهش خسارت خشكي در گياهان استفاده مي شود. در پژوهش حاضر، اثر پيش تيمار خشكي به مدت 30 روز در افزايش تحمل به خشكي دو گونه چمن بنت گراس خزنده و فستوكاي پابلند ارزيابي شد. گياهان پيش تيمارشده و شاهد سپس به مدت 50 روز در معرض تنش خشكي با سطوح مختلف نيروي مكش خاك (20 ـ 23، 40 ـ 43، 50 ـ 53 و 70 ـ 73 سانتي بار) قرار گرفتند و در پايان، به منظور رشد مجدد، رطوبت خاك به مدت 15 روز در حد ظرفيت زراعي حفظ شد. نتايج نشان داد كه پيش تيمار خشكي سبب افزايش نسبت طول ريشه به شاخساره در دو گونه چمن شد. در پايان 50 روز تنش خشكي، ميزان فعاليت آنزيم هاي پراكسيداز، سوپراكسيد ديسموتاز، آسكوربات پراكسيداز و كاتالاز در گياهان پيش تيمارشده در مقايسه با گياهان شاهد بالاتر بود. در مرحله رشد مجدد، گياهان پيش تيمارشده در بنت گراس خزنده بر خلاف فستوكاي پابلند، فعاليت آنزيم هاي آنتي اكسيداني بالاتري از شاهد نشان دادند. در مجموع پيش تيمار خشكي با افزايش نسبت ريشه به شاخساره و تقويت سيستم آنتي اكسيداني، تحمل به خشكي را در هر دو گونه چمن افزايش داد.