تأثير رويكرد محله‌محوري در برقراري امنيت عمومي (مورد مطالعه: فرماندهي انتظامي تهران بزرگ)

The effect of central neighborhood approach in establishing public security (Case Study: Tehran police commander)

زمينه و هدف: امنيت از ضروريات جامعه بشري است، آحاد جامعه براي زندگي روزانه بايد آسودگي خيال و امنيت كامل داشته باشند. نيروي انتظامي به عنوان سازمان متولي برقراري امنيت در كشور، با اتخاذ رويكرد محله‌محوري سعي داشته است، امنيت عمومي را در شهر برقرار كند، هدف از انجام اين تحقيق بررسي تأثير رويكرد محله‌محوري در برقراري امنيت عمومي است. روش‌شناسي: اين پژوهش از لحاظ ماهيت، كاربردي و از نظر روش، توصيفي تحليلي است. جامعه آماري اين تحقيق 160 نفر شامل رؤساي كلانتري و مديران پيشگيري كلانتري‌هاي تهران بزرگ مي‌باشد كه با استفاده از جدول مورگان، تعداد 111 نفر به عنوان نمونه تعيين شدند. يافته‌ها: ميزان اهميت تمامي مؤلفه‌هاي سازماندهي محلي، هويت و بافت محله در سطح اطمينان 95 درصد و بالاتر از وضعيت موجود آن مي‌باشد، يعني مطلوبيت شاخص‌هاي ارائه شده، بيشتر از ميزان توجه به آن‌ها است. نتيجه‌گيري: نتيجه تحقيق مؤيد آن است كه در وضعيت موجود در مؤلفه سازماندهي محلي، بيشترين و كمترين شكاف به ترتيب مربوط به كنترل با دوربين و مساجد بوده است، اما در مؤلفه هويت محله، بيشترين و كمترين شكاف به ترتيب مربوط به وابستگي و تعهد ساكنين است و در نهايت در مؤلفه بافت محله، بيشترين و كمترين شكاف به ترتيب مربوط به بافت محله و تراكم مسكوني بوده است. ارزيابي پاسخ‌دهندگان از وضعيت موجود هر سه شاخص بافت محله نامطلوب بوده است و رضايت نسبي از اين مؤلفه وجود ندارد. در نتيجه، اتخاذ رويكرد محله‌محوري در برقراري امنيت در تهران بزرگ تأثير دارد.