بررسي تاثير سرمايه فرهنگي بر قانون گرايي شهروندان (مطالعه موردي تبريز)

زمينه و هدف: بسياري از عالمان اجتماعي از سرمايه فرهنگي به عنوان مولفه اي اساسي و نيرومند در تعيين روابط اجتماعي و همچنين منبع مهم در تعيين ساختارهاي اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و سياسي ياد كرده اند، بنابراين توسعه اجتماعي و فرهنگي جامعه شهري در جهت قانون گرايي و قانونمندي مي تواند مسير رشد و توسعه زندگي اجتماعي را تسهيل سازد. اين تحقيق با هدف بررسي تاثير سرمايه فرهنگي بر قانون گرايي شهروندان و نيز سنجش ميزان سرمايه فرهنگي و قانون گرايي موجود در شهروندان، با اين فرض كه سرمايه فرهنگي بر ميزان قانون گرايي شهروندان موثر است، انجام شده است. روش: روش تحقيق در اين پژوهش پيمايشي و ابزار گردآوري داده ها، پرسشنامه است. جامعه آماري اين تحقيق، شهروندان شهر تبريزاست. حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران برآورد شد و در نهايت 400 نقر به عنوان نمونه و با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي انتخاب شدند. براي آزمون فرضيه هاي تحقيق، از آزمون تي، همبستگي پيرسون، تحليل رگرسيون و تحليل مسيراستفاده شد. يافته ها و نتيجه گيري: يافته ها نشان داد كه سرمايه فرهنگي بر قانون گرايي افراد جامعه مورد مطالعه موثراست و از ميان ابعاد سرمايه فرهنگي ، سرمايه فرهنگي غير متجسم بيشترين ارتباط معناداري را با قانون گرايي افراد دارد، كه اين ارتباط مثبت و مستقيم است؛ يعني با افزايش سرمايه فرهنگي ميزان قانون-گرايي آنها نيز افزايش مي يابد. و همچنين سرمايه فرهنگي متجسم و نهادينه شده نيز با ميزان قانون گرايي افراد رابطه معناداري دارد.