اثر خانواده درمانگري سيستمي معنوي بر رضايت زناشويي و كنشوري خانواده (الگوي مهر و قدرت)

امروزه بيش از پيش كانون خانواده مورد توجه محافل علمي قرار گرفته است. هدف اين پژوهش، طراحي الگوي مداخلات خانوادهدرمانگري با نگرش سيستمي است كه با نظام بومي و اسلامي هماهنگ­تر باشد. براي اين منظور، منابع مذهبي، نرم­افزارهاي اسلامي و متون علمي و پژوهشي روانشناسي در حوزه خانواده با موضوع خانواده، زن و مرد مرور شد. آزمونهاي رضايت زناشويي و مقياس عملكرد كلي خانواده (ابزار سنجش خانواده FAD) بر روي 40 خانواده پس از مصاحبه تشخيصي انجام شد و به طور ميانگين 10 جلسه (يك و نيم ساعته) خانواده درمانگري سيستمي معنوي با محوريت فعالسازي نقش مبتني بر نياز جنسيتي (مهرورزي مردان و قدرت­دهي زنان) اجرا گرديد. يافته­ها نشان داد كه ميانگين رضايت زناشويي به طور معناداري نسبت به ابتداي درمان افزايش داشت و الگوي نقش­ها چه در ساختار و چه در كنش­وري تغيير و عملكرد خانواده به طور معناداري بهبود يافت. داده­هاي ناشي از مشاهده باليني و خودنظارت­گري اعضاي خانواده نشان داد كنش­وري تعامل مثبت بين اعضاي خانواده بهدنبال تصريح نقشها افزايش داشته است. الگوي خانواده­درمانگري سيستمي معنوي با توجه به تعيين نقش زن و مرد براساس چارچوبهاي معنوي- مذهبي طراحي شد و اين الگو بر اساس نظريات و يافته­هاي تجربي روانشناسي خانواده قابل تاييد است و تجربه آن در مشاوره با خانواده­هاي مراجعهكننده به مراكز مشاوره بيانگر افزايش معنادار رضايت زناشويي و حل مشكلات مربوط به عملكرد خانواده است. بنابراين، ميتوان از الگوي خانواده­درمانگري سيستمي معنوي براي حل و پيشگيري از مشكلات خانواده استفاده كرد.