تحول سياست خارجي هند در حوزه جنوب شرقي آسيا

هند از 1947 تا اواخر دهه 1980، سياست جهان سوم گرايي را نسبت به حوزه جنوب شرقي آسيا در پيش گرفته بود كه با مشخصه هاي كليدي تلاش براي همبستگي جهان سوم، خودبسندگي اقتصادي و عدم تعهد تعريف مي شد. از اواخر دهه1980، سياست خارجي جهان سوم گرايانه هند نسبت به حوزه جنوب شرقي آسيا به سياست عمل گرايي اقتصادي دگرگون شده است. اين مقاله با طرح پرسش ذيل به تبيين تغيير سياست خارجي هند در اين منطقه مي‌پردازد. پرسش اين است كه، چه عواملي سبب تغيير سياست خارجي هند از جهان سوم‌گرايي به عمل‌گرايي اقتصادي در حوزه جنوب شرقي آسيا شده است؟ در پاسخ به پرسش اصلي مقاله، اين فرضيه طرح شده است كه افول نهروييسم و رشد ديدگاه هاي رقيب، تغييرساختاري سيستم بين‌المللي از دوقطبي به تك قطبي و رشد فزاينده نفوذ اقتصادي منطقه اي چين، سبب دگرگوني سياست خارجي هند در جنوب شرقي آسيا از جهان سوم‌گرايي به عمل گرايي اقتصادي شده است. در اين پژوهش از روش تبييني استفاده شده و نظريه موازنه منافع راهنماي بررسي فرضيه قرار گرفته است.