الفاظ و معاني عرفاني با تاكيد بر مباني عرفاني امام خميني و آيت الله جوادي آملي

ارتباط وثيق ميان «لفظ» و «معنا» موجب مي شود تا ذهن آدمي به سرعت از لفظ به معنا منتقل گردد و از اين طريق انتقال معاني صورت گيرد. خاستگاه و ماهيت اين ارتباط و گونه دلالت لفظ بر معنا، همواره مورد توجه بوده و انديشمندان فراواني را در هريك از حوزه هاي زبان شناسي، فلسفه زبان، روان شناسي، منطق، اصول و عرفان به خود مشغول داشته است. در عرفان اسلامي نيز، از جمله مباحث زيربنايي و مهم، مباحث مربوط به زبان عرفان و به طور خاص بحث الفاظ و معاني عرفاني و رابطه ميان لفظ و معنا، به ويژه در «نمادهاي تصويري» عرفاني است. اين بحث، هم براي علاقه مندان به مباحث نظري عرفان، هم براي اهل راه و سلوك و هم براي عرفان پژوهان، داراي اهميت و بر مباحث بسياري، مستقيم يا غير مستقيم، اثرگذار مي باشد. ذكر اين نكته ضروري است كه تفاوت هاي ماهوي عرفان با ساير دانش هاي مبتني بر حس و عقل موجب تفاوت هاي فراواني در وضع و دلالت الفاظ و نيز بحث هاي پيراموني آن، همچون حقيقت و مجاز و ... شده است كه عدم توجه به اين تفاوت ها، ريشه بسياري از بدفهمي ها و مخالفت ها با عرفان بوده است. اين نوشته بر آن است تا با بهره گيري از مباني و كلمات اهل معرفت، به ويژه با تاكيد بر انديشه هاي دو حكيم و عارف جامع نگر معاصر؛ حضرت امام خميني و آيت الله جوادي آملي، به سهم خويش، تصويري منسجم و سامانمند به اين بحث مهم عرفاني ارائه دهد.