بررسي و نقد ديدگاه ها درباره گرايش و منش عرفاني شيخ الرئيس

از گذشته تاحال، ديدگاه هاي گوناگوني درباره بعد عرفاني ابن سينا وجود داشته است. برخي او را فقط فيلسوف مشايي مي دانند؛بدون هيچگرايش عرفاني در انديشه و منش. برخي پا را فراتر مي گذارند و او را فردي لذت گرا و درپِي مقام مي دانند كه بويي از عرفان نبرده است؛ اما برخي مانند عين القضات همداني معتقدند او مقام عرفاني والايي دارد. در اين مقاله با بررسي شواهد و نقد ديدگاه هاي رقيب، از ديدگاه ميانه اي جانب داري مي كنيم:اگرچه ابن سينا به معناي مصطلح، عارف و صوفي نبوده، در انديشه و منش،گرايش هاي عميق عرفاني داشته است. او وحدت وجود را نفي مي كرده؛ اما ذات فلسفه و عرفان را ناسازگارنمي دانسته، اهل مناجات و راز و نياز بوده، قوه حدس قوي داشته، آثار عرفاني ارزشمندي پديد آورده، امكان كشف و كرامات عارفان را با مباني فلسفي خويش به خوبي تبيين كرده و گام هاي موثري در آشتي دادن فلسفه و عرفان برداشته است.