خودمردم‌نگاري، شيوه پژوهشي نوين در توان‌بخشي و سلامت (بخش دوم)

Autoethnography: A New Research Method in Health and Rehabilitation Studies (The Second Part)

رمقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر، تجزيه و تحليل تجارب زندگي پژوهشگر از زندگي خود با محدوديت بينايي به شيوه خودمردم‌نگاري بود. مواد و روش‌ها: داده‌هاي مطالعه بر اساس روايت‌هاي زندگي نويسنده دوم جمع‌آوري شد و طي مصاحبه و يا در فرصت شخصي روايتگر، بر روي فايل‌هاي صوتي بازگو گرديد. اين داده‌ها توسط نويسنده اول با روش تحليل درون‌مايه مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: داده‌ها در قالب دو مضمون اصلي «موانع و منابع تاب‌آوري» به همراه 64 كد دسته‌بندي گرديد. نتيجه‎گيري: فرد داراي محدوديت نابينايي، ممكن است در مسير زندگي خود تاب‌آوري سطح بالايي را نشان دهد و مانند ساير افراد به موفقيت‌هاي تحصيلي، شغلي و اجتماعي دست پيدا كند، اما براي قرار گرفتن در مسير تاب‌آوري، لازم است بر موانع ممكن غلبه كند و منابعش را تقويت نمايد.

Introduction: The aim of this research was to analyze the researcher’s experiences of living with visual impairment through the autoethnography approach. Materials and Methods: The autoethnography approach was employed in the present research. Data were collected through narratives of the second researcher that were audio-recorded through interviews. The first author analyzed the data using a thematic analysis approach. Results: The 64 codes that were identified during analysis were categorized under the two major themes of barriers and sources of resilience. Conclusion: Individuals with visual impairment can show a high level of resilience and achieve academic, occupational, and social success, but they need to overcome the barriers to and enhance their sources of resilience. Keywords: Visual impairment, Resilience, Autoethnography, Research method