نقش عوامل رفتاري در تقويت منزلت اجتماعي بازنشستگان نيروي انتظامي

زمينه و هدف: بازنشستگي به معناي نافعالي و بي تحركي نيست بلكه نوع متفاوتي از فعاليت در عرصه اجتماعي است. بازنشستگي گذر از نقشي به نقش ديگر و تغيير نقش كارمند به نقش يك بازنشسته وآغاز مرحله جديدي از زندگي است. هدف اين پژوهش، تعيين مهم ترين عوامل رفتاري موثر بر منزلت اجتماعي بازنشستگان نيروي انتظامي است. روش‌شناسي: اين تحقيق از نوع تحقيقات كاربردي است كه با روش توصيفي پيمايشي در صدد تعيين ابعاد و شاخصهاي عوامل رفتاري مرتبط با منزلت اجتماعي كاركنان بازنشسته نيروي انتظامي است. در اين تحقيق، ضمن تعيين شاخصهاي ابعاد رفتاري (ارتباطات اجتماعي، روابط خانوادگي و اوقات فراغت) به عنوان متغيرهاي آشكار و منزلت اجتماعي به عنوان متغير مكنون، ميزان شدت و ضعف اثر شاخص ها تعيين مي‌شود. تعداد آزمون شوندگان 96 نفر از اساتيد دانشگاه و خبرگان بازنشسته نيروي انتظامي مي باشد كه به صورت نمونه گيري هدفمند انتخاب گرديده اند. جهت ارزيابي و سنجش اجزاي مدل تحقيق و تاييد روايي و پايايي آن با استفاده از نرم افزارهاي ليزرل و سيمپلس از روش تحليل معادلات ساختاري (تحليل عاملي تاييدي) استفاده شده است. يافته ها: بررسي رابطه منزلت اجتماعي بازنشستگان با عوامل رفتاري از طريق محاسبه آماره zبه مقدار 10.76 نشان ميدهد كه پارامتر مربوطه نه تنها در فاصله بحراني «1.96 و 1.96+» قرار ندارد، بلكه مقدار آن بزرگتر از 2.56 بوده و در سطح 1 درصد معنادار است و جهت آن نيز مثبت و مستقيم مي باشد. نتيجه‌گيري: نتايج تحقيق نشان مي دهد كه 72 درصد از واريانس منزلت اجتماعي بازنشستگان نيروي انتظامي مي تواند از طريق عوامل رفتاري و مناسبات اجتماعي كاركنان در ابعاد: ارتباطات اجتماعي، كيفيت روابط خانوادگي و نحوي گذران اوقات فراغت آنان تبيين گردد.