تأثير الگوي رهبري تحول آفرين بر توانمندسازي كاركنان پليس پيشگيري ناجا

زمينه و هدف: توانمندسازي كاركنان يكي از فنون مؤثر براي افزايش بهره‌وري كاركنان و استفاده از ظرفيت‌ها و توانايي‌هاي فردي و گروهي آنها در راستاي اهداف سازماني است. يكي از جديدترين الگوهاي رهبري در توانمندسازي كاركنان، الگوي رهبري تحول‌آفرين است. پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير اين الگو در توانمندسازي كاركنان پليس¬ پيشگيري ناجا نگارش يافته است. روش‌شناسي: تحقيق حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر روش توصيفي پيمايشي و از نوع همبستگي است. جامعه آماري تحقيق، كليه كاركنان شاغل ¬در ستاد پليس ¬پيشگيري ناجا هستند كه همه اين كاركنان به‌عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها، از پرسشنامه‌هاي استاندارد شده رهبري تحول‌آفرين «بس و آواليو» و توانمندسازي «اسپريتزر» استفاده شد. به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌ها، از آزمون‌هاي همبستگي و تي و آزمون‌هاي الگوسازي معادلات ساختاري به‌وسيله نر‌م‌افزار ليزرل استفاده شد و فرضيه‌ها و مدل مفهومي تحقيق مورد بررسي قرار گرفت. همچنين از طريق آزمون فريدمن اولويت‌بندي ابعاد مورد بررسي در هر يك از متغيرهاي تحقيق انجام شد. نتيجه‌گيري و يافته‌ها: يافته‌هاي حاصل از تحليل داده‌ها نشان مي‌دهند كه رهبري تحول‌آفرين و همه ابعاد آن، زمينه‌ساز بهبود مستمر و افزايش توانمندي كاركنان پليس پيشگيري است و تأثير مستقيم و قابل توجهي بر توانمندسازي كاركنان اين حوزه دارد؛ همچنين اولويت تأثير ابعاد الگوي رهبري تحول‌آفرين به‌ترتيب شامل ترغيب ذهني رهبر، انگيزش الهام‌بخش، نفوذ آرماني رهبر و ملاحظات فردي هستند. همچنين اولويت ابعاد متغير توانمندسازي كاركنان پليس پيشگيري، به ترتيب شامل احساس معني‌داري در شغل، احساس مؤثر بودن، احساس داشتن حق انتخاب، احساس اعتماد و احساس شايستگي در شغل به‌دست آمده است.