پلانتينگا و مسئلۀ عقلانيت خداباوري

Plantinga and rationality of Theism

در اين مقاله عقلانيت خداباوري را در سه اثر مهم پلانتينگا دنبال كرده‌ايم؛ سه اثري كه نويسنده در آنها توانسته است ضمن پاسخ دادن به ايراد‌هاي منتقدان، ديدگاه خود را بيان كند. ما در اين نوشتار سير بحث پلانتينگا در اين كتاب‌ها را دنبال كرده‌ و پس از تبيين ديدگاه وي، به نقد و بررسي آن پرداخته‌ايم. بر اين اساس ابتدا به نقد و بررسي برهان تمثيلي وي پرداخته مي‌شود و در ادامه بيان خواهد شد كه در نقد‌هاي وي به قرينه‌گرايي و مبناگرايي نوعي تهافت ديده مي‌شود. در پايان نيز گفته خواهد شد كه اين ديدگاه وي كه باور به خدا نيازي به قرينه ندارد، به نوعي ايمان‌گرايي نزديك است.

In this article the rationality of faith in Plantinga's three major works is studied – the three works in which the author, while responding to the critiques, presents his viewpoints. In this contribution, Plantinga's line of argumentation in these books is sought and then, having explained his views, they are being analyzed. Hence, first his analogical argument is criticized and then it will be discussed that there is incoherence in his critiques of the evidentialism and foundationalism. It will be mentioned also, in the end, that his idea that the belief in God needs no evidence is a kind of fideism.