بررسي تطبيقي مفهوم مرگ در روانشناسي وجودي و ديدگاه قرآني علامه طباطبائي(ره)

مرگ به عنوان يكي از اساسي ترين دغدغه هاي پيش روي انسان همواره مورد توجه انديشمندان علوم انساني بوده و هر نظريه پرداز به فراخور منابع معرفتي خويش، از زاويه اي به اين مسئله پرداخته است. در مسلم بودن اين موضوع براي تمام انسان ها ترديدي نيست، اما در اينكه كيفيت مرگ چگونه است و اساساً انسان در قبال آن چه موضع گيري مي تواند داشته باشد، هميشه محل تضارب آراء گرديده و هر مكتبي براي طرفداران خود، دستورالعمل هايي توصيه نموده است. در اين مقاله به روش توصيفي ـ تحليلي، ابتدا ديدگاه روانشناسان وجودي در موضوع مرگ و آنگاه ديدگاه قرآني علامه طباطبائي(ره در تفسير الميزان مطرح شده كه با بيان پيش فرض ها و مباني فكري هر دو ديدگاه يك مبناي تطبيق به خوانندگان محترم ارائه مي گردد. در برخي مباحث، هر دو ديدگاه اتفاق نظر دارند و در بعضي ديگر، ديدگاه قرآني تكاملي تر مي باشد. نوع نگاه انسان محوري در روانشناسي وجودي و خدامحوري در ديدگاه قرآني، موجب تضاد هر دو ديدگاه گرديده و در پايان، ذيل پانزده (15) بند، وجوه اشتراك و افتراق دو ديدگاه مطرح شده است.