ارزيابي نظام هاي خاك ورزي بر جنبه هاي زراعي كشت مخلوط چاي ترش (Hibiscus subdariffa) و ماش (Vigna radiate) در سري جايگزيني

به‌منظور بررسی كشت مخلوط چای ترش و ماش آزمایشی در مزرعة آموزشی و تحقیقاتی پژوهشكدة كشاورزی دانشگاه زابل در سال زراعی 92-1391، به‌صورت آزمایش كرت­های خردشده در قالب طرح بلوك­ كامل تصادفی در سه تكرار اجرا شد. عامل اصلی شامل خاك‌‌ورزی در سه سطح شامل (بدون شخم، شخم كاهش‌یافته، شخم مرسوم گاوآهن و دیسك) و عامل فرعی نسبت­های كشت مخلوط در پنج سطح شامل (خالص چای ترش، خالص ماش، 50 درصد چای ترش+ 50 درصد ماش، 75 درصد چای ترش+ 25 درصد ماش، 25 درصد چای ترش+ 75 درصد ماش) در نظر گرفته شد. از لحاظ آماری تأثیر نظام­های خاك­ورزی و نسبت­های مختلف كاشت بر ارتفاع بوته، قطر ساقه، شمار شاخة جانبی، شمار میوه، عملكرد كاسبرگ، ارتفاع بوته، شمار نیام در بوته، شمار دانه در نیام و عملكرد اقتصادی در ماش معنی­دار بود. نظام­های خاك‌ورزی تأثیر معنی­داری بر نسبت برابری زمین نداشت، اما مقایسة میانگین نشان داد بیشترین كارایی استفاده از زمین مربوط به خاك­ورزی مرسوم (31/1) بود. بیشترین نسبت برابری زمین از كشت مخلوط 75 درصد ماش + 25 درصد چای ترش (36/1) به دست آمد. درمجموع نتایج این تحقیق سودمندی بیشتر كشت مخلوط نسبت به كشت خالص چای ترش و ماش را تائید كرد.