تاثير خاك ورزي حفاظتي و متداول با مديريت بقايا بر ويژگي هاي فيزيولوژيكي گندم (Triticum aestivum L.)

به‌منظور بررسی تأثیر خاك‌ورزی حفاظتی و متداول با مدیریت بقایا بر ویژگی‌های فیزیولوژیكی گندم، آزمایشی به‌صورت كرت‌های خردشده در قالب طرح بلوك‌های كامل تصادفی در چهار تكرار اجرا شد. تیمار‌های آزمایش شامل: الف) شیوه‌‌های خاك‌ورزی در سه سطح (خاك‌ورزی متداول، كمترین شخم، بدون شخم) و ب) مدیریت بقایا در سه سطح (0، 30 و60درصد بقایا) بودند. نتایج نشان داد كه محتوای نسبی آب برگ، تفاوت دمای سایه‌انداز با محیط، محتوای سبزینة (كلروفیل) برگ (خواندن SPAD)، سطح برگ پرچم، پتانسیل آب برگ، تشعشع جذب‌شده در بین روش‌های مختلف خاك‌ورزی اختلاف معنی‌داری داشتند و بیشترین مقادیر صفات یادشده در تیمار بدون شخم به دست آمد كه به ترتیب معادل 83 درصد، cº 36/7-، 35/47، cm23/26، bar 19/11- و 22/90 درصد بود. در میزان مختلف كاربرد بقایا، محتوای نسبی آب برگ، تفاوت دمای سایه‌انداز با محیط و تشعشع جذب‌شده اختلاف معنی‌داری داشتند اما در خواندن SPAD، سطح برگ پرچم و پتانسیل آب برگ تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. بالاترین عملكرد دانه در تیمار بدون شخم (2/6912 كیلوگرم در هكتار) و در بقایای 60 درصد (8/6980 كیلوگرم در هكتار) به دست آمد. آزمایش نشان داد خاك‌ورزی حفاظتی همراه بقایای بیشتر روی سطح خاك می‌تواند باعث بهبود برخی از ویژگی‌های فیزیولوژیكی شامل محتوای نسبی آب برگ، تفاوت دمای سایه‌انداز با محیط، خواندن SPAD، سطح برگ پرچم، پتانسیل آب برگ، تشعشع جذب‌شده و عملكرد گندم شود.