بررسي حذف نيترات از محيط آبي در فرايند گياه پالايي توسط سنبل آبي (Eichhornia crassipes)

حفظ منابع آبي و حفاظت آنها از آلودگي از درجه اهميت زيادي در چرخه طبيعي زندگي ما برخوردار است، نيترات به عنوان يكي از مهم ترين منابع آلودگي آب، تهديدي جدي براي اكوسيستم هاي آبي محسوب مي شود و با توجه به حلاليت بسيار بالاي آن، خارج كردن آن از آب فرآيندي بسيار پرهزينه محسوب مي شود، ارائه يك روش مطمئن كه ضمن رفع آلودگي كم هزينه، سريع وآثار جنبي نامطلوب براي سلامت محيط نداشته باشد بسيار ضروري است، هدف از اين مطالعه تعيين توان و ظرفيت پالايندگي سنبل آبي جهت حذف نيترات از محيط آبي مي باشد عواملي مانند غلظت اوليه نيترات، زمان تماس، جرم جاذب، pH، و حضور ساير يونهاي رقابتي از جمله سولفات روي جذب نيترات، مورد مطالعه قرار گرفت. نتايج نشان داد كه بهترين راندمان حذف نيترات بيشتر از %99 در شرايط اپتيمم (زمان ماند30ساعت، دوز جاذب سه بوته (15 ساقه) و (4/6 = pH) اتفاق افتاد. ضمناً راندمان حذف نيترات در حضور يونهاي سولفات كاهش نمي يابد.، با افزايش غلظت اوليه از30 به 150 ميلي گرم در ليتر نيترات راندمان حذف تغييري محسوسي نمي كند و با افزايش جرم جاذب راندمان حذف از %96/67 به%100 افزايش يافت و زمان ماند كمتري جهت تعادل بدست مي آيد فرآيند جذب نيترات از ايزوترم لانگموير (1=R2) تبعيت مي نماند در نهايت مي توان نتيجه گرفت كه سنبل آبي يك گياه اميدواركننده با عملكردهاي عظيم به عنوان يك پالايشگر مي تواند در راه رفع مشكلات زيست محيطي كمك موثري باشد.