طراحي الگوي فرايندي نظام برنامه ريزي فرهنگي شده در شهر اسلامي- ايراني با رويكرد آينده پژوهي

آينده پژوهي ارتباطي دو سويه اي با انسان شناسي، جامعه شناسي و فرهنگ ملت ها دارد. از اين حيث ريشه يابي نسبت بين برنامه ريزي و فرهنگ در نظام توسعه شهري با رويكرد آينده پژوهي ضرورت مي يابد. هدف از تشريح اين نسبت نيز چشم انداز آيندهاي مويد نظام شهري با مختصات و نمادهاي اسلامي - ايراني است. با توجه به هدف مقاله كه تبيين جايگاه برنامه ريزي فرهنگي شده در شهر اسلامي - ايراني است، روش تحقيق كيفي ـ كمي براي آن برگزيده شده است. پژوهش حاضر داراي دو بخش اصلي است، در گام اول مباني روش شناختي تدوين الگوي بومي بر مبناي پيوند فرهنگ و برنامه ريزي تدوين شده است. بر مبناي رويكرد برنامه ريزي فرهنگي شده نيازمند ايجاد ساختارهاي جديد در نظام برنامه ريزي شهري و منطقه اي هستيم. اين ساختارها در ابعاد سطح كلان شامل تدوين نقشه مهندسي فرهنگي كشور و رصد فرهنگي بر مبناي مزيت هاي منطقه اي است. سطح تحليل شهر نيازمند برنامه جامع با رويكرد آينده پژوهي است كه نظام مديريت شهري نيز بايد با آن منطبق و چشم انداز شهر بر اساس مباني سيستم فرهنگي شده تدوين شود. ورود فرهنگ در متن برنامه ريزي در سطوح مكاني و مقياس هاي مختلف زماني ميتواند به تحقق الگوي اسلامي- ايراني كمك نمايد. سپس در گام دوم، كاربرد مباني و روش هاي آينده پژوهي در راستاي تدوين الگوي فرايندي سيستم برنامه ريزي فرهنگي شده در نظام توسعه شهري بر مبناي مدل يابي ساختاري تفسيري، تجويز شده است . در اين الگو، ضعف نظام برنامه ريزي شهري بر مبناي عدم توجه به دو مولفه فرهنگ و آينده پژوهي تحليل و سپس ارتباط و پيوند سطح تحليل شهري، منطقه اي و ملي در گام هايي مشخص و تبيين شده است.