تأثير روش هاي خوراك دهي بر عملكرد و پيشگيري از عارضه آسيت در جوجه هاي گوشتي نر سويه آرين

در اين آزمايش تاثير سه روش خوراك­دهي در چهار تكرار شامل: 1- بدون محدوديت خوراك؛ 2- محدوديت خوراك شش ساعت از 21-7 روزگي و چهار ساعت از 28-21 روزگي؛ 3- محدوديت خوراك شش ساعت از 14-7 روزگي و چهار ساعت از 21-14 روزگي بر عملكرد و پيشگيري از عارضه آسيت شصت قطعه جوجه گوشتي نر سويه آرين در طول شش هفته با استفاده از طرح بلوك­هاي كامل تصادفي بررسي شد. در طول آزمايش وزن بدن، خوراك مصرفي، ضريب تبديل غذايي، درصد تلفات و شاخص كارايي توليد تعيين شد. در 35 روزگي هماتوكريت و فراسنجه­هاي خوني اندازه­گيري شد. در پايان آزمايش ويژگي­هاي لاشه و نسبت بطن راست به كل بطن تعيين و مقايسه شد. محدوديت غذايي افزايش وزن بدن و مصرف خوراك را در كل دوره تحت تاثير قرار نداد. محدوديت خوراك 21-7 روزگي شاخص توليد را بهبود داد (05/0>P). درصد تلفات ناشي از آسيت با اعمال محدوديت خوراك كاهش يافت (05/0>P). اعمال محدوديت خوراك تفاوت معني­داري بر مقادير هموگلوبين، گلبول هاي قرمز خون و هماتوكريت نداشت ولي سطح كورتيكوسترون را افزايش داد (05/0>P). هورمون T3 تحت تاثير محدوديت خوراك قرار نگرفت ولي محدوديت خوراك 21-7 روزگي بيشترين ميزان T4 را نسبت به محدوديت 14-7 روزگي داشت (05/0>P) و همچنين نسبت T3 به T4 با اعمال محدوديت خوراك كاهش يافت (05/0>P). با توجه به نتايج محدوديت خوراك شش ساعت از 21-7 روزگي و چهار ساعت از 28-22 روزگي كمترين ميزان تلفات ناشي از آسيت را داشت و از سوي ديگر افزايش وزن بدن در كل دوره تفاوت معني­داري با گروه شاهد نداشت.