تحول هندسه قدرت در پرتو ماهيت فرهنگي و ژئوپليتيك منطقه اي قدرت؛ مطالعه موردي تحولات غرب آسيا

تا چند دهه اخير دولت ها بر سر مسائلي همچون توانايي هاي نظامي، توسعه طلبي ارضي، نظام هاي اقتصادي و نحوه مديريت منازعات و مناقشات در كشمكش بودند. درحاليكه فرهنگ نيز ميتوانست بر روي كنش و رفتارهاي بين المللي دولتها در عرصه بين المللي اثرگذار باشد اما به دليل سيطره ديدگاه رئاليستي در روابط بين الملل، اين امر مغفول ماند و به حاشيه رانده شد. از سوي ديگر پايان جنگ سرد و فروپاشي شوروي وزن نيروهاي منطقه اي را افزايش داد. در ذيل چتر رويارويي دو ابرقدرت، به طور فزايندهاي روند منطقه گرايي توسط اروپا آغاز شد. سياستمداران متوجه شدند كه ديگر يك كشور نميتواند به تنهايي در معادلات قدرت جهاني جايگاهي پيدا كند. به همين علت، در دوران پس از جنگ سرد منطقه گرايي سامان بخش امور جهاني شد. در واقع فرهنگ مشترك در ميان انسانهاي يك منطقه، راه را براي همگرايي و همكاري دولت ها گشود. تسري همكاري از موضوعات فرهنگي، ارزشي و تمدني به موضوعات اقتصادي و نهايتاً سياسي، همگرايي دولت ها را امكانپذيرتر كرده است. ازاين رو، تاثير عامل فرهنگ در ساخت روحيه همگرايي و هويت مشترك در انسانهاي يك منطقه موجب شكلگيري فصل نويني از ژئوكالچرها شده است.