بررسي الگوي بياني ژن هاي ايمپورتين در قلمه ژنوتيپ هاي زيتون (Olea europaea L.) با توان ريشه زايي بالا و پايين

ریشه زایی قلمه­ها یكی از فرآیندهای اساسی و كاربردی در افزایش گیاهان چوبی به‌ویژه زیتون است. این امر انتخاب درختان برتر با ساختار ژنتیكی مطلوب را امكان پذیر می كند. تشكیل ریشه‌های نابجا مرحلۀ كلیدی در ریشه زایی به شمار می‌آید. لذا، شناسایی ژن های درگیر در این فرآیند ضروری است. در این تحقیق، برای نخستین بار ژن های importin بر پایۀ تطابق داده­های ناقص نخستین نقشۀ ژنتیكی زیتون و صفات دخیل در ریشه زایی شناسایی شدند. به‌طور عموم ژن­های این خانواده به ورود و خروج ماكرومولكول ها از راه منافذ هسته كمك می­كنند. الگوی بیان ژن های importin با روش qRT-PCR در نتاج ناشی از تلاقی دو ژنوتیپ با ریشه­زایی متوسط در دوره­های مختلف زمانی پس از قلمه­گیری نشان داد كه بیان این ژن­ها در نتاج با ریشه­دهی پایین نسبت به نتاج با ریشه­دهی بالا افزایش می­یابد، كه این تفاوت بیانی در ژن importin2 ملموس­تر است. دراین‌ارتباط، پیشنهاد می­شود كه ایمپورتین­ها به‌احتمال پروتئین­های بازدارندۀ ریشه­زایی را وارد یاخته می­كنند و بنابراین به‌منظور استفادۀ كاربردی از این ژن­ها برای انتخاب قلمه­های زیتون با ریشه­زایی بالا و پایین در مراحل اولیۀ رشد، نیاز به آزمایش­های تكمیلی ضروری به نظر می­رسد.