پيش بيني پذيرش اعتياد دانشجويان براساس احساسات خودكارآمدي و حمايت اجتماعي آنان

هدف از اين پژوهش بررسي نقش پيش بيني كنندگي خودكارآمدي و حمايت اجتماعي در پذيرش اعتياد دانشجويان بود. اين مطالعه از نظر هدف جزو مطالعات بنيادي و از نظر شيوه گردآوري داده ها از نوع مطالعات توصيفي پس رويدادي بود. تعداد 296 دانشجو (153 دختر و 147 پسر) از بين دانشجويان دانشگاه تهران و با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي انتخاب و از آنها خواسته شد، پرسشنامه هاي حمايت اجتماعي (زيمت، داهلم، زيمت و فارلي، 1988)، خودكارآمدي (شوآتزر و جورازلم، 1995) و پذيرش اعتياد (ويد، باچر، بن پورات و مك كنا، 1992) را تكميل كنند. نتايج حاصل از تحليل رگرسيون گام به گام نشان داد خودكارآمدي و حمايت اجتماعي كلي چهار درصد از واريانس پذيرش اعتياد را تبيين مي كنند (003/0=P). در ضمن از مولفه هاي حمايت اجتماعي، حمايت از جانب خانواده 6 درصد از واريانس پذيرش اعتياد را تبيين مي كند (006/0=P)؛ در صورتي كه ديگر مولفه هاي حمايت اجتماعي دوستان و افراد مهم در اين پيش بيني نقش معناداري را نشان ندادند؛ بنابراين، به نظر مي رسد كه در پيشگيري از اعتياد، تمركز بيشتر بر رويكردهاي خانواده محور و فردمدار در مقايسه با رويكرد هاي اجتماعي موثرتر باشد.