كيفيت زندگي دانشگاهي از ديدگاه دانشجويان بومي و غير بومي دانشگاه هاي دولتي شهر تهران

كيفيت زندگي دانشگاهي و احساس رضايت كلي دانشجويان كلياتي از زندگي دانشگاهي هستند كه بر اساس نظريه تسري، از بخش هاي گوناگون تاثير مي پذيرند. اين پژوهش با هدف ارزيابي كيفيت زندگي تحصيلي دانشجويان بومي و غير بومي دانشگاه هاي دولتي شهر تهران انجام شده است، هدفي توسعه اي دارد و گردآوري داده هاي آن پيمايشي ست. جامعه آماري اين پژوهش، دانشجويان دوره كارشناسي است كه 500 نمونه به طور تصادفي از دانشگاه هاي جامعه هدف انتخاب و داده ها با استفاده از پرسش نامه اي كه محقق تنظيم كرده، گردآوري شده است. براي تعيين روايي پرسش نامه از پرسش هاي آزموده شده در پژوهش هاي مشابه و آراي متخصصان استفاده و پايايي پرسش نامه با استفاده از شاخص آلفاي كرونباخ از طريق پيش آزمون 15 نمونه در حد 86/0 تاييد شده است. براي تحليل داده ها از نرم افزار اس پي اس اسو آزمون هاي آماري استفاده شده است. كيفيت زندگي دانشجويان به طور معناداري كمتر از حد متوسط و كيفيت زندگي دانشجويان غير بومي به طور معناداري بالاتر از كيفيت زندگي دانشجويان بومي ارزيابي شده است. پايين بودن كيفيت زندگي دانشگاهي دانشجويان نشان مي دهد سياست هاي آموزش عالي درباره كيفيت و بهره وري منابع ملي، تاثيري اندك داشته است. عدم رضايت دانشجويان از كليت زندگي دانشگاهي، به عنوان يكي از ذي نفعان اصلي آموزش عالي، مي تواند نقطه آغازي براي انحراف از رسالت ها و فلسفه هاي توسعه آموزش عالي باشد. مديران و رهبران آموزش عالي بايد تصميماتي جدي براي ارتقاي كيفيت زندگي دانشگاهي اتخاذ نمايند. آموزش عالي بدون كيفيت زندگي دانشگاهي، نقض غرض خواهد بود.