مباني فقهي الزام به فرزندآوري

فرزندآوري در نظام خانواده از چالش هاي جدي زوجين در عصر كنوني است. در اينكه فرزندآوري جزو ماهيت شرعي و مقتضاي ذات عقد نكاح محسوب نمي شود، هيچ اختلافي ميان فقهاي اماميه وجود ندارد. گاهي زوجين در امر فرزندآوري ديدگاه يكساني ندارند و اين امر، سبب نگراني و ناراحتي زوجين از همديگر مي شود. يكي از راه هاي كم كردن نگراني هاي مزبور اين است كه زوجين فرزندآوري را به يك ضمانت الزام آور تبديل كنند كه در اين صورت طرف مقابل حق تخلف از اين شرط الزام آور را ندارد و در صورت تخلف تنها راه پشتوانه قانوني، طرح دعواي قضايي در اين موضوع است. در اين مقاله درصدد بيان ديدگاه فقها درباره فرزند آوري (استيلاد) هستيم. بر اين اساس در ابتدا يكي از اهداف نكاح از منظر آيات و روايات (فرزندآوري و بقاي نسل) مطرح و سپس اشاره مختصري به جايگاه و ارزش فرزند در آيات و روايات مي شود؛ سپس مقتضاي ذات و اطلاق عقد نكاح بررسي شده و در پايان ديدگاه فقها درباره فرزندآوري بيان مي شود. اين نتيجه حاصل شد كه فرزندآوري جزو ماهيت شرعي و مقتضاي اطلاق عقد نكاح نيست، اما هر يك از زوجين مي تواند با شرط آن در ضمن عقد يا تباني بر پايه آن، فرزندآوري در قلمرو نكاح را به الزام ضمانت آور و داراي پشتوانه قانوني تبديل كند.