مقايسه ترس از سقوط و كيفيت زندگي متعاقب پروتكل حركتي عملكردي در بيماران پاركينسوني ايديوپاتيك

سابقه و هدف: با افزايش سالمندان پاركينسوني و اختلالات حركتي پيش­رونده در اين بيماران، محققين به­ دنبال راه­كارهاي درمان غير­دارويي به­ويژه استفاده از حركت اصلاحي و ورزش مي­ باشند. پژوهش حاضر به بررسي تغييرات ترس از سقوط و كيفيت زندگي پس از انجام برنامه حركتي ويژه در بيماران پاركينسوني مي­ پردازد. مواد و روش­ ها: در اين كارآزمايي باليني 44 نفر از بيماران پاركينسوني كلينيك­ هاي نورولوژي شهرستان كاشان به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شده و با اخذ رضايت­ نامه به­ طور تصادفي در سه گروه؛ تمرين با فوم، تمرين بدون فوم و كنترل تقسيم شدند. برنامه تمريني ده هفت ه­اي براي گروه­ هاي آزمون اجرا گرديد. در مراحل پيش ­آزمون، پس­ آزمون و پيگيري يك ماه بعد متغيرهاي ترس از سقوط و كيفيت زندگي سنجش شد. نتايج: ميانگين­ ترس از سقوط و كيفيت زندگي در مراحل ارزيابي بيماران پاركينسوني بهبود معني­ داري نشان داد و نتايج ترس از سقوط در گروه آزمون با فوم از 6/44±42/00 به 6/41±26/87 و در گروه آزمون بدون فوم از 5/61±43/21 به 3/66±40/07 تغيير يافت. نتايج كيفيت زندگي در گروه آزمون با فوم از 15/53±114/20 به 12/03±154/33 و در گروه آزمون بدون فوم از 10/86±115/36 به 13/44±141/36 تغيير يافت. نتيجه­ گيري: بيماران پاركينسوني تحت تاثير تمرينات ورزشي عملكردي بر سطح ناپايدار از عملكرد حركتي بهتري برخوردار شده و به سمت الگوهاي كنترلي ورزيده­ تر و باثبات­ تر براي پيشگيري از سقوط پيشرفت مي­ كنند.