ارتباط بين اضطراب صفتي رقابتي با عملكرد ورزشكاران زن معلول در ورزش هاي انفرادي منتخب تهران

هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط بین اضطراب صفتی با عملكرد ورزشكاران زن معلول در رشته های ورزشی دو و میدانی، شنا، تیراندازی و تنیس روی میز در تهران میباشد. نوع پژوهش كاربردی، توصیفی ـ همبستگی است و داده های لازم به صورت میدانی و با ابزار پرسشنامه جمع آوری شد. در این پژوهش از 3 پرسشنامه دموگرافیك، اضطراب صفتی رقابتی (SCAT) و پرسشنامه عملكرد ورزشكاران چاربونیو(2001) استفاده شد. جامعه آماری مورد مطالعه در این پژوهش شامل تمامی ورزشكاران زن معلول رشته‌های ورزشی منتخب انفرادی درتهران به تعداد 83 نفر شامل 22 نفر در رشته دو و میدانی، 18 نفر در رشته تیراندازی، 22 نفر در رشته تنیس روی میز و 21 نفر شنا می باشند. جهت تجزیه وتحلیل داده‌ها، از آزمون های كلموگروف اسمیرنوف، ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون چندگانه و ANOVA٬ در سطح معنی‌داری كمتر از 05/0 استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد كه بین اضطراب صفتی با عملكرد ورزشی ورزشكاران رشته تنیس روی میز ارتباط منفی معناداری یافت شد و در سه رشته دیگر ارتباط معناداری یافت نشد. اضطراب صفتی پیش‌بین معنی‌داری برای عملكرد ورزشكاران زن معلول تهران نیستند.