جواز بهتان بر بدعت گذار از منظر فقهي و اخلاقي

مناسبات و رابطه بين فقه و اخلاق، در دوران معاصر بسياري از انديشمندان مسلمان را به تامل وا داشته است. آنچه در شكل گيري چنين تاملاتي نقش اساسي داشته است، وجود فتاوايي است كه گاهي به ظاهر با ذائقه اخلاق سازگار نيست؛ يكي از اين فتاوا كه در فضاي معاصر چالش هاي بسياري را برانگيخته است، فتوا به جواز بهتان زدن به كساني است كه در دين ايجاد بدعت مي كنند. برخي از فقيهان معتقدند گاهي مصلحت اقتضا مي كند كه به بدعت گذاران افترا بسته شود تا موجبات رسوايي آنان فراهم شده و مردم فريفته ايشان نشوند. اينكه چنين ديدگاهي تا چه ميزان با آموزه هاي ديني همخواني دارد، نگارنده را به تامل و استقصاي فراگير در ادله واداشت. لذا نوشتار حاضر در راستاي نيل به اين مهم در پژوهشي توصيفي ـ تحليلي و با نگاهي مسئله محورانه، درصدد بررسي نظريه مزبور در پرتو قواعد و اصول دو علم فقه و اخلاق برآمده و در نهايت براساس داوري در ادله چنين ديدگاهي همسو با تعاليم و مقاصد شريعت نيست.