ميزان سازگاري دانشجويان با محيط دانشگاه با تاكيد بر نقش برنامه‎ريزي آموزشي

نظر به اهميت سازگاري دانشجويان با محيط دانشگاه و تاثير آن بر ماندگاري و موفقيت تحصيلي آنان در نظام آموزش عالي كشور، اين پژوهش به بررسي ميزان سازگاري دانشجويان با محيط دانشگاهي پرداخته است. پژوهش حاضر، توصيفي، از نوع پيمايشي است. جامعه آماري، شامل كليه دانشجويان مشغول به تحصيل در يكي از واحدهاي دانشگاهي استان مازندران مي‌باشد. از ميان جامعه مذكور، به روش تصادفي طبقه‎اي بر حسب واحد دانشگاهي، 386 دانشجو به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‎ها از طريق پرسش‎نامه سازگاري دانشجويان با محيط دانشگاه (SACQ)، متشكل از چهارده مولفه در چهار بعد سازگاري آموزشي، سازگاري اجتماعي، سازگاري فردي- عاطفي، و دلبستگي دانشجويان به دانشگاه، جمع آوري شد. تحليل داده‎ها با استفاده از آزمون تي تك نمونه‎اي و تي گروه‎هاي مستقل انجام شد. يافته‎ها حاكي از آن بود كه از بين مولفه‎هاي چهارده‎گانه، بجز مولفه عملكرد كه در حد متوسط قرار داشت و مولفه سازگاري رواني كه داراي ميانگيني كمتر از متوسط نظري بود؛ دوازده مولفه ديگر داراي ميانگيني بالاتر از سطح ميانگين نظري بودند. هم‎چنين يافته‎ها حاكي از آن بود كه ميزان سازگاري دانشجويان با محيط دانشگاه بر اساس جنسيت دانشجويان تفاوت معناداري نداشت، ولي بر اساس علاقه به رشته تحصيلي و بر حسب نگراني در مورد هزينه‎هاي زندگي داراي تفاوت معناداري بود. از نتايج اين پژوهش مي‎توان نتيجه گرفت كه بعضي از دانشجويان به راحتي از عهده چالش‎هاي ناشي از ورود به دانشگاه برنمي‎آيند و لازم است تا با برنامه‎ريزي صحيح، اين دسته از دانشجويان شناسايي و با ارايه خدمات مشاوره‎اي تخصصي و برنامه‎هاي مداخله‎اي آموزشي در رفع اين مشكل به آنها ياري رساند