فسيل شدگي در يادگيري زبان دوم: راهبردهاي اجتناب براي فارسي آموزان غيرفارسي زبان

پديده فسيل­شدگي يا ثبات غلط در زبان مياني براي اولين بار توسط سلينكر در 1972 مطرح شد. اين پديده در زبان دوم زبان­آموز رخ مي­دهد و يكي از ويژگي­هاي زبان ­دوم زبان­آموز است كه ناشي از انحراف از هنجارهاي گويشور بومي زبان و عدم رشد زبان دوم است. اين پژوهش به عامل فسيل­شدگي يا ثبات غلط، عوامل مهم در اين پديده، و انواع آن در سطوح مختلف زباني پرداخته است و همچنين با ذكر نمونه­هايي از خطاهاي فارسي­آموزان روسي­زبان، انواع فسيل­شدگي در سطوح مختلف زباني را در اين دسته از فارسي­آموزان مورد تبيين قرار داده است. نمونه­ خطاهاي ذكرشده از انشاهاي نوشتاري فارسي­آموزان روسي­زبان كه در سطح مياني فارسي­آموزي هستند، استخراج­ شده است. در نهايت، راهبردهاي كاهش اين عامل موثر در فرايند يادگيري زبان دوم، به­منظور بهره­گيري از آن در آموزش موثر فارسي به غيرفارسي زبانان بحث شده است. با توجه به اهداف اين پژوهش، نتيجه­ حاصل از درك و شناخت اين عامل موثر در فرايند يادگيري زبان فارسي در درك و رشد بهتر اين زبان براي غيرفارسي­زبانان موثر خواهد بود. همچنين بهره­گيري از شيوه­هاي ارائه شده در اجتناب از اين عامل در زبان فارسي به­عنوان زبان دوم، سبب بهبود و رشد بهتر فرايند زبان­آموزي در فارسي­آموزان غيرفارسي­زبان مي­گردد.