بررسي استعاره خشم در زبان نابينايان مطلق مادرزاد در مقايسه با همتاي بينايشان

مقاله حاضر به بررسي استعاره­هاي مفهومي خشم در آزمون ور ان نابيناي مطلق مادرزاد مي­پردازد. بر اساس آموزه هاي زبان شناسي شناختي، استعاره­هاي مفهومي نقش مهمي در نظام شناختي بشر دارند و استعاره شناختي، چارچوبي براي انديشه است و صرفاَ موضوعي زباني نيست بلكه موضوعي است مرتبط با انديشه و خرد. با تحليل استعاره هاي مربوط به عواطف مي­توان به تفاوت­هاي فرهنگي و بنيان هاي شناختي ملت هاي مختلف پي برد. خشم يكي از اصلي­ترين احساسات بشر است و به همين دليل استعاره­هاي آن از پربسامدترين و جهاني­ترين استعاره ها هستند. در بررسي اي ميداني كه به منظور واكاوي عملكرد ذهن در چگونگي شكل گيري استعاره هاي خشم در نابينايان فارسي زبان انجام گرفت، 10 نابيناي مطلق مادرزاد فارسي زبان و 10 بيناي فارسي زبان به عنوان گروه گواه بين سنين 18 تا 28 سال انتخاب شدند. زبان اول همه اين آزمون وران فارسي بوده است. اين پژوهش استعاره­هاي مفهومي خشم را در زبان نابينايان مطلق مادرزاد در مقايسه با همتاي بينايشان از نظر قلمروهاي مبدا بر اساس مدل كووچشتحليل نموده است. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه گفتارگرايي در نابينايان موجب تشابه فراوان استعاره هاي خشم، حتي استعاره هاي ديداري خشم، در دو گروه شده است. اين مسئله مي تواند به باوري كه منشا استعاره را ذهن مي داند، خدشه وارد كند.