رويكردي نظري به نسبت احزاب و ثبات سياسي (با نگاهي به احزاب در جمهوري اسلامي ايران)

در نگاهي كلي مي توان در سه سطح به موضوع نسبت احزاب و ثبات در رويكردها و ايستارهاي موجود سياسي در داخل پرداخت: رويكرد اسناد بالادستي و قوانين ـ رويكرد فعالان عرصه سياسي ـ رويكردهاي علمي. از منظري فرضي، نتيجه تامل درباره چنين نسبتي به شكل گيري نگرش هاي متفاوت انجاميده است. در ارتباط با يافته هاي تحقيق، مقاله حاضر با احصاء رويكردها در سه سطح و با مرور در ادبيات، ضمن صورت بندي چارچوب مفهومي از منظر تحليلي نشان مي دهد ارتباط معناداري در نسبت احزاب و بي ثباتي سياسي وجود دارد و همچنين بين ادبيات و شاخص هاي ثبات و بي ثباتي سياسي ديويد ساندرز، تا چه ميزان ارتباط تئوريك وجود دارد. بر اين اساس، به دو فرض رويكردي پرداخته مي شود كه احزاب سياسي داراي صلاحيت و شرايط ضروري موجد امنيت و ثبات اند و در مقابل فرضيه اي كه احزاب و نهادهاي مدني را به واسطه ناهنجاري ناشي از كنش سياسي خاص مخل امنيت و ثبات مي داند.