نشانه شناسي ساختارگرا و سياستگذاري فرهنگي

نشانه­شناسی ساختارگرا از نشانه­شناسی به عنوان ابزاری تحلیلی برای بررسی حضور فرهنگ و ایدئولوژی در نمودها و مؤلفه­های فرهنگی بهره می­برد. این را می­توان نقطه تلاقی نشانه­شناسی ساختارگرا به عنوان یك نظریه فرهنگی با سیاست­گذاری فرهنگی دانست. نشانه­شناسی ساختارگرا در زمینه سیاست­گذاری فرهنگی از امكانات و مزیت­های نسبی و نیز محدودیت­ها و نقص­هایی برخوردار است. تمركز بر حوزه­ی فرهنگ به عنوان یك مزیت این نظریه و در مقابل عدم توجه به تعامل دو سویه­ی فرهنگ با دیگر ساحت­های حیات اجتماعی، بررسی مسائل و مشكلات فرهنگی در سطح ساختارهای كلان فرهنگی و در مقابل ناتوانی در بررسی سطح خرد، توجه به توصیف و تبیین مقولات فرهنگی و در مقابل عدم رویكرد تجویزی و معطوف به تغییر برخی از این امتیازها و محدودیت­هاست. همچنین می­توان نسبت بین نشانه­شناسی ساختارگرا با «گفتمان­ها» ، «مكاتب» و «مدل­های» سیاست­گذاری فرهنگی را مطرح كرد و همسازی و هماهنگی و احیانا ناسازگاری بین آنها را بررسی نمود.

-