جايگاه اخلاق در تخصيص عادلانه منابع سلامت

براي تصميم‌گيري در مورد موضوعات نظام سلامت علاوه بر علمي ‌بودن تصميمات، بايستي مسائل ارزشي نيز لحاظ شود تا به نگراني‌هاي ارزشي، فرهنگي، اجتماعي و سياسي نيز پاسخ داده شود. در كشورهاي با درآمد پايين، نظام‌هاي سلامت با سرمايه‌گذاري پايين، فقدان ظرفيت نيروي انساني، فقدان رضايت عمومي، بهره‌برداري پايين از خدمات و پيامدهاي ضعيف سلامت، مواجهند. علم اخلاق يك نيروي توسعه‌مدار و سازماني است كه از كاركنان بهداشت عمومي و سياستگذاران سلامت، پشتيباني متدولوژيكي و انگيزشي به عمل مي‌آورد. هدف تخصيص منابع، تصميم‌گيري عادلانه است. تخصيص منابع در سه سطح كلان (كل نظام سلامت)، مياني (بيمارستان) و سطح خرد (فردي) انجام مي‌گيرد و در هر سطح مسائل اخلاقي خاصي مطرح است. ويژگي‌هاي يك فرايند تنظيم اولويت عادلانه در تخصيص منابع در سطح كلان شامل ارتباط، عموميت، اصلاح، اجبار و توانمندسازي مي‌باشد و معيارهاي تخصيص منابع در سطح مياني شامل رسالت، كيفيت، كارايي، نياز و فرايند مي‌باشد. موضوعات اخلاقي در تخصيص منابع در سطح خرد شامل عدالت و انصاف، آزادي عمل (استقلال) است. امروزه نيازمند ايجاد نظريه‌اي از تخصيص منابع هستيم كه بين‌رشته‌اي، مبتني بر محيط و كاربردي باشد. بررسي واضح و منظم موضوعات اخلاقي در فرايند تصميم‌گيري در زمينه تخصيص منابع كاملاً ضروري است.