رابطه رهبري معنوي و انگيزش شغلي در بين مدرسين دانشگاه پيام نور ايلام

زمينه و هدف: ايجاد انگيزش شغلي در اساتيد دانشگاهي به شيوه‌اي مؤثر و متناسب با نظام آموزشي يكي از ضروريات پرورش دانش آموختگان و رشد و تعالي آنان تلقي مي‌شود. تحقق اين مفهوم بخصوص در نظام آموزش عالي كه يكي از مهمترين حوزه‌هاي توسعه پايدار به شمار مي‌رود دوچندان است. پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه رهبري معنوي و انگيزش شغلي در بين مدرسين دانشگاه پيام نور ايلام به انجام رسيده است.روش پژوهش: مطالعه حاضر از نوع توصيفي ـ همبستگي بوده كه بصورت مقطعي در سال 1391 در بين مدرسين دانشگاه پيام نور ايلام انجام گرفته است. تعداد 120 نفر بر اساس فرمول و به روش نمونه‌گيري طبقه‌اي تصادفي انتخاب و وارد مطالعه شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها دو پرسشنامه استاندارد رهبري معنوي (SL) فراي و همكاران و انگيزش شغلي نئو و باچبر مي‌باشد. تحليل داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون، ANOVA  و t مستقل انجام گرفت.يافته‌ها: از مجموع 120 پرسشنامه توزيع شده، 117 مورد تكميل و بازگشت داده شد. (نرخ پاسخگويي: 97/50 درصد) بر اساس آزمون همبستگي پيرسون رابطه معناداري بين شش حيطه رهبري معنوي و انگيزش شغلي اساتيد مورد مطالعه مشاهده شد. (0/05>P) بر اساس آزمونt  مستقل، تنها بين حيطه ايمان به كار و جنسيت اساتيد رابطه معناداري وجود داشت. (0/042=P) آزمون آناليز واريانس بين سابقه خدمت اساتيد و مؤلفه انگيزش شغلي و حيطه عضويت سازماني رابطه معناداري را نشان داد. (0/05>P)نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پژوهش، وجود رفتارهاي مبتني بر رهبري معنوي مي‌تواند تأثير مثبتي بر انگيزش شغلي اساتيد داشته باشد. توصيه مي‌شود با ايجاد زيرساخت‌هاي مناسب جهت ايجاد و نهادينه‌سازي مؤلفه‌هاي رهبري معنوي، انگيزش شغلي مدرسين دانشگاهي به عنوان يك گروه دانشي مورد تقويت قرار گيرد.