نقش جوّ اخلاقي بر ابعاد درگيري شغلي كاركنان

هدف از اين پژوهش، بررسي نقش جو اخلاقي بر ابعاد درگيري شغلي كاركنان بود. روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري اين پژوهش كليه كارمندان سازمان بهزيستي استان تهران در سال 1393 به تعداد 270 نفر بود. حجم نمونه با توجه به جامعه آماري 160 نفر در نظر گرفته شد كه كفايت حجم نمونه بر اساس توان آماري بالاتر از 0/8 و سطح معني‌داري نزديك به صفر در تجزيه و تحليل فرضيه‌ها مورد تأييد قرار گرفت. روش نمونه‌گيري، نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي نسبتي بود كه بر اساس مركز و نسبت محاسبه‌شده از هر يك از طبقات متناسب با حجم جامعه آماري، تعداد نمونه هر يك از مركز معين شد. ابزار جمع آوري اطلاعات شامل دو پرسشنامه جو اخلاقي در سازمان (ويكتور و كالن، 1988 م.) و پرسشنامه مربوط به درگيري شغلي (شافلي، 2002 م.)، با مقياس پنج درجه‌اي ليكرت بود. پرسشنامه‌هاي جو اخلاقي و ابعاد درگيري شغلي پايايي بالايي داشتند. طبق يافته‌هاي پژوهش حاضر جو اخلاقي رابطه علي مثبت و معني‌دار بر ابعاد درگيري شغلي دارد. به عبارتي افراد در سازمان‌هايي با جو اخلاقي بالا داراي درگيري شغلي بالايي خواهند بود.