اصل آسيب‌ نرساندن در فقه و حقوق اسلامي و كاربرد آن در فقه زيست‌پزشكي

اصل آسيب‌نرساندن يكي از اصول چهارگانه اخلاق زيستي است كه گاهي با اصل سودرساني تحت عنوان يك اصل مطرح شده است. اين اصل در كنار ساير اصول اخلاق زيستي به عنوان يك كد و راهنماي اخلاقي در به كارگيري فناوري‌هاي نوين زيستي به ويژه دستاوردهاي جديد در زمينه پزشكي تعيين شده است. اصل آسيب‌نرساندن بيان مي‌دارد كه كاربرد تكنولوژي‌هاي جديد زيستي نبايد موجب آسيب‌رساندن به هيچ فردي از انسان‌ها و نسل بشريت و حتي طبيعت و حيوانات گردد. اين اصل در شرع مقدس اسلام سابقه‌اي ديرينه، يعني مقارن با تولد آن دارد و در فقه و حقوق اسلامي كه از آن با نام قاعده لاضرر نام برده مي‌شود نيز به عنوان قاعده و قانوني فراگير بر سرتاسر فقه حكومت مي‌كند. از آنجا كه فقه ناظر بر همه تعاملات و روابط فردي و اجتماعي انسان‌هاست طبعاً اين اصل اخلاقي را نيز كه مربوط به رفتار انسان در رابطه‌اش با خود و با همنوعانش مي‌باشد، دربر مي‌گيرد.