صوفيان و بوداييان

يكي از بسترهاي تقريبا فراموش شده پژوهشي در حوزه اديان و فرهنگ ها به تاثير و تاثر عرفان اسلامي و آيين بودا مربوط مي شود حوزه اي كه با وجود اهميت و جذابيت آثار تحقيقي كمي در خصوص آن نگاشته شده است كتاب صوفيان و بوداييان (سيري در تصوف اسلامي و رهبانيت بودايي) نوشته محمدرضا عدلي در نگاه نخست كوششي براي يافتن تاثيرها و تاثرهاي اين دو مقوله فرهنگي است كوششي ستودني اما قابل نقد و بررسي در اين مقاله با توجه به نكات ارزشمند اثر محمدرضا عدلي و با نگاهي نقادانه به ساختار ظاهري و محتواي اين اثر پرداخته شده است. در اين كتاب ضعف در انتخاب عنواني گويا و طرح سوال اصلي به كار نگرفتن روشي نظام مند عدم توجه به آيين مهايانه رعايت نكردن سير زماني رويدادها تحليل هاي نارسا و نادرست رونويسي از نظريات شرق شناسان پرگويي و تكرار مطالب از جمله نمونه هايي است كه جاي درنگ و تعمق دارد.