اثربخشي مددكاري گروهي مبتني بر مدل توسعه بر بهبود رفتارهاي اجتماعي مطلوب جوانان شهر اصفهان

مقدمه: اين بررسي با هدف بررسي اثر مددكاري گروهي مبتني بر مدل توسعه بر بهبود رفتارهاي اجتماعي مطلوب جوانان شهر اصفهان انجام شده است. روش: پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي و جامعه آماري شامل كليه افراد 18 تا 29 سال ساكن اصفهان مي باشد كه 60 نفر از آنان به روش نمونه گيري خوشه اي دومرحله اي و پس از اجراي مقياس گرايش‌هاي اجتماعي مطلوب انتخاب شده و در دو گروه آزمايشي (مداخله و مداخله با حضور افراد الگو) و يك گروه كنترل جايگزين شدند. گروه‌هاي مداخله ﻃـﯽ 8 ﺟﻠـﺴﻪ در دوره مددكاري گروهي مبتني بر مدل توسعه شركت كردند. داده هاى به دست آمده با استفاده از تحليل كوواريانس مورد بررسي قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج تحليل داده ها نشان داد كه تفاوت معني داري بين ميانگين نمرات آزمودني‌هاي گروه‌هاي آزمايش و كنترل در پس آزمون وجود دارد، يعني مددكاري گروهي باعث افزايش نمرات رفتارهاي اجتماعي مطلوب جوانان شده است. از طرفي ميانگين نمره رفتارهاي اجتماعي مطلوب گروه مداخله با حضور افراد الگو نيز به طور معني داري بيشتر از گروه مداخله بدون حضور افراد الگو بود. نتيجه گيري: بنابراين، مي توان گفت كه مددكاري گروهي به شيوه مدل توسعه و با حضور افراد الگو مي تواند الگوي اثربخشي براي بهبود رفتارهاي اجتماعي مطلوب تلقي شود.